Ik ben er weer hoor, veilig terug in m'n eigen landje. Het sneeuwt hier!!! Het is hier vreselijk koud! We hadden al op internet gezien dat het ging sneeuwen, maar ik dacht dat wel mee zou vallen. Die weermannen kunnen wel eens overdrijven, en als je Indiase mensen gewend bent neem je het niet zo nauw met voorspellingen of beloftes!

Maar we zijn aangekomen. Toen het vliegtuig in Parijs landde zei ik nog tegen mijn moeder: "Zo, nu hebben we het grootste gedeelte van de reis gehad, nu zijn we bijna thuis."
Nou mooi niet! We kwamen de hal inlopen en ik zag meteen al op de monitoren dat onze vlucht geannuleerd was vanwege het weer! k^Grr#F*ck!
Dus toen moesten we het hele vliegveld af zoeken naar een transferdesk om onze tickets te vervangen voor een andere vlucht. Overal waren Air France informatiedeskjes, maar nergens konden ze ons helpen. En we waren moe, en we hadden al 36 uur niet geslapen. Uiteindelijk hadden we tickets voor een vlucht van 8 uur (normaal zouden we 4 uur weggaan) en we kregen ook een bon om te eten voor €18,- ieder. Daar hebben we heerlijk van op z'n Frans gedineerd en daar heb ik ook echt van genoten! Na het eten hebben we mijn vader op de hoogte gebracht van onze problemen, maar hij wist alles al: hij volgde alles al via teletekst en internet.

Vervolgens hebben we uren en uren in een ijskoude gate zitten te wachten en 9 uur 's avonds konden we boarden, toen werden we met een bus naar het vliegtuig gereden, en het vliegtuig vertrok om kwart over 10 uur en om half 12 waren we eindelijk in Amsterdam!
Het was erg fijn om mijn vader en broer weer te zien; en winkeltjes; en snelwegen; en lantaarnpalen; en geen getoeter!

Thuis stond ik vol verbazing te kijken naar alle spulletjes die ik in m'n kamer had. Niet persé de luxe spullen, maar juist de gewone haarspeldjes, make-up, m'n cd-tjes, m'n kleding, die vertellen je allemaal wat voor persoon je bent. Je vergeet die dingen ook snel als je in een ver land zit. Je denkt wel af en toe had ik maar mijn stereo-installatie of een lekker bad hier, maar je denkt niet had ik maar m'n lichtroze lippenstift bij de hand, terwijl die veel meer over je persoonlijkheid vertelt dan grote elektrische apparaten. Daar word je nu opeens mee geconfronteerd. Gelukkig vind ik alle spulletjes in m'n kamer wel leuk, want ik heb dezelfde smaak als mezelf, dat is wel fijn. Ik voel me ook gelijk thuis in m'n huis, gek is dat.

Tja en India, dat wás mijn thuis, maar dat heb ik ver achter me gelaten. Toen we bij Chennai opstegen had ik toch wel even de tranen in m'n ogen, gelukkig bleven ze er wel in zitten. Het leven wat ik daar leefde was ook zo makkelijk. Geen zorgen, veel geld heb je niet nodig, je hoeft niet te werken, je hoeft niet te studeren, je ziet mooie dingen, je reist naar bijzondere plekken. Toch zo ik daar niet kunnen blijven wonen, daar is het land en de cultuur te compact voor. Je moet je aan allerlei regeltjes houden, vooral als vrouw, iedereen maakt zich druk om wat mensen van hun denken, en iedereen ziet mij als een alien en een bron van geld terwijl ik niet eens behangen ben met goud! Hier in Nederland is alles veel losser. Bijna niets is te gek hier en mensen interesseren zich niet voor een ander, dat heeft z'n positieve en z'n negatieve kanten. In India wordt heel veel respect getoond voor politie, leraren en ouders, in Nederland zou dat best wel ietsjes meer mogen.
Nu moet ik iets gaan doen, dat is mijn voornamelijkste probleem! Dinsdag heb ik mijn 1e autorijles, dat is al heel wat en verder moet ik op zoek naar een baan en een studie. Ik weet nog steeds niet wat ik wil, maar met mij komt toch alles wel goed, dat weet ik wel zeker!

Bedankt allemaal voor het lezen en volgen van mijn verhalen en ook voor de leuke reacties. Ik heb ontzettend van deze 4 maanden genoten en ik hoop dat er nog vele "miepinanderelanden"-websites komen. Voor het nalezen van mijn verhalen, of voor foto's ga naar www.miepinindia.tk, misschien dat er volgende week of over 2 weken een fotocollage op zal staan.